Marjan telt stoelen in het donker. Haar vader is dood, zijn laatste toneelstuk moet gespeeld worden en een envelop wacht op opening.Om vier uur 's ochtends zet Marjan de auto stil op een parkeerterrein waar niemand haar kan zien, en telt daarna in het donker driehonderd stoelen voor veertig mensen. Haar vader is dood, zijn laatste toneelstuk moet nog één keer gespeeld worden, en in haar tas zit een envelop die ze al een week niet heeft durven openen. Iedereen om haar heen draagt iets mee dat hij niet loslaat: Sil zijn kostuum en zijn zwijgen, Ria haar sleutel en haar wachten, Bep een blouse die al drie weken half is ingepakt. Terwijl het decor overeind wordt gehouden met tape en schroeven, en de zaal langzaam vult met precies de mensen die zijn gekomen, blijkt dat er niet één brief is over wie het huis aan de IJssel krijgt, maar twee — geschreven door dezelfde man, met dezelfde hand die aan het einde beefde. Wie er straks ook gelijk krijgt, iemand zal die avond iets moeten zeggen wat hij liever nog een nacht had bewaard.Dit boek is door AI gegenereerd.Om vier uur 's ochtends zet Marjan de auto stil op een parkeerterrein waar niemand haar kan zien, en telt daarna in het donker driehonderd stoelen voor veertig mensen. Haar vader is dood, zijn laatste toneelstuk moet nog één keer gespeeld worden, en in haar tas zit een envelop die ze al een week niet heeft durven openen. Iedereen om haar heen draagt iets mee dat hij niet loslaat: Sil zijn kostuum en zijn zwijgen, Ria haar sleutel en haar wachten, Bep een blouse die al drie weken half is ingepakt. Terwijl het decor overeind wordt gehouden met tape en schroeven, en de zaal langzaam vult met precies de mensen die zijn gekomen, blijkt dat er niet één brief is over wie het huis aan de IJssel krijgt, maar twee — geschreven door dezelfde man, met dezelfde hand die aan het einde beefde. Wie er straks ook gelijk krijgt, iemand zal die avond iets moeten zeggen wat hij liever nog een nacht had bewaard.Dit boek is door AI gegenereerd.