In 1990 fietste Paul Demets metzijn broer naar zee. In Diksmuideknepen ze de remmen dicht enbezochten ze een tentoonstellingvan de Oostendse kunstenaar LEONSPILLIAERT (1881–1946). Voor heteerst zag Demets andere facetten vanSpilliaerts werk dan zijn marines entaferelen op de desolate zeedijk.Later werd Demets vooral getroffendoor de zelfportretten. Spilliaertprobeerde er zijn angsten door tebezweren. Dat was wat Demets ookdeed, maar dan in taal, toen de gezondheidssituatievan zijn oudste dochterbij haar geboorte in 1995 levensbedreigendbleek te zijn. Spilliaertbood Demets een spiegel waarinhij zijn persoonlijk universum enbepaalde maatschappelijke gebeurtenissenuit die periode optekende.Dat werd De landsheer van de Lethe.Het manuscript werd in 1997 bekroondmet de Lode Baekelmansprijs van deKoninklijke Academie voor Taal- enLetterkunde (kantl), maar werd nietgepubliceerd. Nu het 75 jaar geleden isdat Spilliaert overleed, ziet de bundelalsnog het licht.PAUL DEMETS is dichter, lector aande School of Arts (kask) in Gent,onderwijsdidacticus aan de UGenten poëzierecensent voor onderandere De Standaard. Van 2016 tot enmet 2019 was hij Plattelandsdichtervan de Provincie-Oost-Vlaanderen.In 2018 publiceerde hij De klaverknoop.De bundel werd bekroond met de JanCampertprijs. In 2020 verschenen debundels De aangelanden en De hazenklager,die op de shortlist van deGrote Poëzieprijs stond. Eerder ditjaar publiceerde hij de Raveel-bundelHet web van omtrek.