De theorie van Darwin heeft mythische vormen aangenomen, vooral in wetenschappelijk-populaire zin. Dat Darwin's theorie tot de meest gruwelijke historische gevolgen heeft geleid, is nog steeds onvoldoende bekend.

Dit boek geeft voor het eerst inzicht in de rol die de Nederlandse wetenschap in het mondiale debat heeft gespeeld, met name na de Tweede Wereldoorlog. Tot nu toe is in internationaal-historisch verband nog nooit een link gelegd naar de theorie over het beschrijven en verklaren van het gedrag van dieren.

Cruciaal in dit verband is de taxonomie van de primaten. De wijze waarop wij naar apen kijken, is sterk verbonden met ideologie, ook in politieke zin. Dit wordt juist vaak ontkend, doordat wetenschap zich presenteert als "objectief". De consequenties ten aanzien van ethische vraagstukken blijken zeer groot en kennen een cultuur van wetenschappelijk wangedrag, met name in historische zin.

Naast een beschrijving van dit "paradigma" wordt in dit boek een nieuwe theorie gelanceerd, waarin afstand wordt genomen van de theorie van Darwin. Door 'De Lerende Soorten' te implementeren in een nieuwe taxonomie van de primaten, zowel voor de reeds uitgestorven als tot nu bekende soorten, wordt een aanzet gegeven voor nieuwe inzichten, ter vergelijking met Darwin's "oude" theorie.