Ben je je partner verloren? Mis je een bepaald stukje in je rouwproces? Dat was wel wat ik ervaarde. Een stukje herkenning. Het heeft me 10 jaar gekost om er een boek over te schrijven. Het was een lang gekoesterde droom. Een boek voor de medemens. Een boek vol herkenning. Toekomstdromen die vervlogen zijn. En een leven wat je opnieuw moet indelen. En juist, doordat je alleen maar boeken kunt kopen over opa, oma, broer, zus of ouders, ben ik mijn droom gaan verwezenlijken. Omdat er niets lastiger is dan rouw verwerken zonder dat er herkenning te vinden is. Op jonge leeftijd ben ik mijn partner verloren (18 jaar jong) en ik had geen flauw idee hoe ik mijn leven vorm moest gaan geven. De toekomstplannen die ik gemaakt had, waren ineens als sneeuw voor de zon verdwenen. En mijn omgeving wist niet wat ik doormaakte. Puur omdat het niet veel voorkomt dat iemand in je kennissenkring hetzelfde meemaakt, precies op dezelfde leeftijd! Een partner verliezen als je samen kinderen hebt en getrouwd bent, is anders dan je partner verliezen op jonge leeftijd. En daar kwam mijn boek tot stand.