Simone Weil (1909-1943) geldt als een van de belangrijkste denkers van de moderne tijd. Haar korte leven was een gedreven zoektocht. Zij zocht naar kennis, als studente van de filosoof Alain, de leermeester ook van Sartre en Beauvoir. Zij zocht naar rechtvaardigheid, als politiek activiste, en als strijdster in de Spaanse Burgeroorlog. Daarnaast zocht zij naar een verhouding met God, «de grote afwezige». Met overgave verdiepte Weil zich in de christelijke mystiek, maar ook in de Griekse filosofie en in de Egyptische en Indische godsdiensten. Deze zoektocht naar de zin van het bestaan zou haar hele leven in beslag nemen. Toen Weil in 1942 met haar ouders uit Frankrijk moest vluchten, liet zij haar geschriften achter bij een vertrouwensman. Al een jaar later overleed zij, uitgeput door haar tomeloze dadendrang en door zelfgekozen ontberingen. Pas na de oorlog werd het grootste deel van haar omvangrijke oeuvre gepubliceerd, vooral door toedoen van Albert Camus. Weils nalatenschap is een rijk palet aan gedachten over liefde en toewijding, over vriendschap en overgave, over lijden en levensvreugde, over schoonheid en eeuwigheid, over mystiek en meditatie. «De macht van het woord» is een nieuwe keuze uit Weils essays waarin ze zich in het bijzonder uit over politiek en maatschappij, over filosofie en literatuur, over ethiek en inspiratie, alsook over toewijding en zuivere aandacht, die zij zag als de fundamenten van een waarachtig menselijk bestaan.«Schrijvers als Simone Weil lezen we vanwege hun scherpzinnige originaliteit, vanwege hun intellectuele gezag, vanwege hun voorbeeldige serieusheid, en misschien bovenal vanwege hun bereidheid zichzelf op te offeren voor de waarheid.» – Susan Sontag«Simone Weil is de enige grote geest van onze tijd.» – Albert Camus –