De moeder van Daan Stoffelsen stierf vlak voor zijn zeventiende, bijna dertig jaar geleden. Nu hij langer zonder dan met haar leeft, dringt de vraag zich op: wie was José, behalve zijn moeder, nog meer?

In De mensen die mijn moeder was ontdekt hij haar verschillende rollen. Ze was een geliefde: een eerste liefde, een levenspartner, een minnaar. Ze was uiteindelijk een patiënte, en ooit in de eerste plaats een dochter. En dus een moeder – een die veel achterliet maar ook zo haar geheimen had.

Op zijn zoektocht put hij uit de literatuur, uit gesprekken met familie en vrienden, uit fotoalbums en dagboeken: curieuze, ironische fragmenten in een klein, rond handschrift. Tussen de regels duiken mysteries én verklaringen op en komt de onkenbare ander voorzichtig dichterbij.