Amsterdam telde in de late middeleeuwen 21 kloosters. Tijdens de Reformatie, in de tweede helft van de zestiende eeuw, zijn alle kloosters opgeheven en geheel of gedeeltelijk afgebroken. Toch zijn er in de stad nog altijd volop sporen te vinden van deze gebouwen en terreinen, die zo’n twee eeuwen lang een belangrijk onderdeel van de stad vormden. De kloosters besloegen samen bijna een vijfde van het stadsoppervlak, met terreinen van soms meer dan een hectare. Nu bevinden zich in de vroegere kloosterkapellen kerken, voormalige vleugels zijn opgenomen in musea en ook straatnamen herinneren aan de heilige huizen. Hier leefden eeuwen geleden vastende kartuizers als kluizenaars in stilte, verkochten de zusters van de Nieuwe Nonnen fruit uit de boomgaard, vlochten Barbarazusters manden en hielden de cellezusters zich bezig met zang en ziekenzorg. Aan de hand van nieuwe tekeningen op basis van eeuwenoude bronnen en recente inzichten, worden de verdwenen gebouwen weer voorzien van de sfeer van weleer. De middeleeuwse kloosters van Amsterdam vertelt het verhaal van vergaan en vergeten erfgoed, dat desondanks de stad heeft gevormd en nog op meerdere plekken is terug te vinden.