Drie jaar na de aanslagen in Brussel waarbij hij zijn vrouw Loubna verloor,klinkt de stem van Mohamed El Bachiri scherper dan ooit. Met groteprecisie vertelt hij over zijn jeugd in Molenbeek, zijn leven als vadervan drie kinderen na de dood van zijn vrouw en zijn visie op verbroederingals basis voor de toekomst.Daarbij is hij even kritisch voor witte onverdraagzaamheid als voorislamitische kwezelarij. Eigenhandig schetst hij de contouren van eenmoderne, open samenleving waarin verschil mag bestaan en menselijkheidprevaleert. Vanuit zijn eigen, bodemloze verdriet geeft hij een indrukwekkendegetuigenis vol wijsheid en liefde. Zijn taal is eenvoudig,zijn boodschap is groots.