In dit boek wordt voor het eerst de ontstaansgeschiedenis van de Islamitische Universiteit Rotterdam (IUR) belicht. Aan de hand van originele bronnen, interne notities, beleidsdocumenten en persoonlijke getuigenissen wordt een diepgaande reconstructie geboden van de eerste jaren van een uniek academisch project op Europese bodem (1997–2001). Dit vierdelige werk werpt nieuw licht op de debatten die sinds de jaren tachtig worden gevoerd over de imamopleiding, de islamitische geestelijke verzorging en de plaats van de islam binnen een seculier en eurocentrisch kennisbestel. Tegen de achtergrond van maatschappelijke spanningen, politieke argwaan en institutionele belemmeringen ontwikkelde de IUR zich tot een vernieuwende stem binnen het Europese academische landschap – niet als imitatie of aanpassing, maar als een belichaamde visie op normatieve samenwerking tussen islamitische en westerse kennistradities. Daarbij verwijst de universiteit naar de geest van convivencia uit al-Andalus, waar tot aan de Spaanse Reconquista van 1492 moslims, christenen, joden en anderen gezamenlijk wetenschap beoefenden in hun streven naar waarheid, morele integriteit en sociale rechtvaardigheid.