'De pastorale symfonie' (1919) is een indringende psychologische novelle van de Franse Nobelprijswinnaar André Gide (1869–1951), waarin liefde, geloof en morele zelfmisleiding op subtiele wijze met elkaar verweven raken.In de afgelegen Zwitserse Jura ontfermt een protestantse predikant zich over Gertrude, een blind meisje dat in volstrekte verwaarlozing is opgegroeid. Hij leert haar spreken, lezen en de wereld ontdekken via muziek en de natuur. Maar wanneer zijn vaderlijke genegenheid langzaam verandert in liefde, raakt zijn overtuiging van wat goed en rechtvaardig is steeds verder verwijderd van de werkelijkheid.In de vorm van een persoonlijk dagboek onthult Gide hoe religieuze overtuigingen kunnen dienen om verlangens te rechtvaardigen die men voor zichzelf verborgen houdt. De titel verwijst naar Beethovens Zesde symfonie, waarvan de pastorale schoonheid een aangrijpend contrast vormt met de innerlijke duisternis van de verteller.Een literair meesterwerk over onschuld en schuld, de grenzen van de liefde en het pijnlijke verschil tussen kijken en werkelijk zien.