Van Buuren en Dohmen analyseren de conditie van de moderne mens aan de hand van lichte en donkere schrijvers en filosofen, van Montaigne tot Houellebecq en van Foucault tot Pascal Mercier.

Het leven is een droevige aangelegenheid: de meeste van onze plannen monden uit in teleurstelling; we worden voortdurend geconfronteerd met ziekte en dood; en steun van anderen is juist niet te vinden wanneer je die nodig hebt. Er is weinig dat ons lot verlicht en ons behoedt voor een permanente toestand van zwaarmoedigheid.Of toch niet? Is het leven juist vol kansen en uitdagingen? Stelt het je voor de voortdurende opdracht jezelf met goede moed opnieuw uit te vinden, je te ontwikkelen, iets te betekenen voor jezelf en voor anderen? Is er wel degelijk zin aan ons bestaan te geven?

In de moderne tijd ontdeed de mens zich van de ketenen van Kerk en Staat. Dankzij filosofie, wetenschap en technologie maakte de Verlichting een einde aan bijgeloof en dwaling, dwang en onderwerping. Daardoor moet de autonome mens zelf zijn leven vormgeven. Intussen blijkt lang niet iedereen ingenomen met deze zegeningen van de emancipatie. De vrijheid blijkt even vaak een last als een lust.

Literatuurwetenschapper Maarten van Buuren en filosoof Joep Dohmen analyseren de conditie van de moderne mens aan de hand van lichte en donkere schrijvers en filosofen, van Montaigne tot Houellebecq en van Foucault tot Pascal Mercier. Wat verschijnt is een rijk palet van levenshoudingen: vitale en krachtige, maar ook sombere en sceptische. Sommige auteurs geloven heilig in de vrijheid, anderen zijn de wanhoop nabij. Hoe hoog is de prijs van de vrijheid?