Carla Heesters zat in gedachten verzonken door het coupévenster te staren van de sneltrein die haar en Guido Bruyneel naar de Belgische Ardennen bracht...
Aan haar linkerhand flonkerde de gloednieuwe trouwring die haar geliefde haar had geschonken - een trouwring waarop ze geen recht had - aangezien ze, in werkelijkheid niet zijn echtgenote was!
De ring was alleen maar bedoeld om de mensen zand in de ogen te strooien, om iedereen in de waan te laten dat ze voor de burgemeester waren verschenen, zodat ze zich zonder schaamte konden gedragen als een gehuwd koppel!
'Zonder schaamte...' Net alsof die kan verdreven worden door een ring! dacht Carla bitter en het schuldgevoel dat in haar was gedaald sinds ze Guido beloofd had hem te volgen, werd met het uur groter...
Het zou niet lang duren alvorens het avontuur, dat ze had aangegaan uit liefde voor Guido, tot een einde kwam... en ze meteen haar verschrikkelijke dwaling inzag...
De prijs die ze er voor moest betalen was echter hoog: het kostte haar het verlies van haar zelfrespect en de eerbied van een jonge man, wiens heldere, openhartige blik maar al te duidelijk zijn minachting voor haar weerspiegelde, een minachting die ze niet verdragen kon...
Zou Carla de prijs van haar dwaling tot het einde toe moeten betalen? Of zou ze tenslotte, gelouterd, het geluk vinden waar ze recht op had?