'Niet alleen was de rode zijn bestaan binnengedrongen als iets volkomen nieuws en onverwachts, het was alsof hij er elke dag opnieuw voor het eerst in verscheen. Het kind was er al geweest voordat hij Kirsten, de moeder, had leren kennen en nu raakte hij erbij betrokken zonder dat de rode tot een duidelijke kern kon worden teruggebracht.'

Het oeuvre van Uphoff (1962) wordt gekenmerkt door een grote beeldende kracht. Haar zinnen zijn bezwerend en zo scherp als een mes. Vaak hebben haar verhalen iets sprookjesachtigs, al blijken het, naarmate de verhalen vorderen, steevast boze sprookjes. Betoverend, maar gevaarlijk.