In deze bundel met 'gedachtenflarden', zoals zij haar gedichten noemt, gaat Doortje wat dieper in op haar anders-zijn. Ze geeft een terugblik op het uitkomen van haar eerste gedichtenbundel Thuiskomen in het Maartenhuis. Ook vertelt ze over haar eigen atelier, waar ze met groot plezier werkt.
De zee roept haar regelmatig om zich te bezinnen, opnieuw op te laden en intens te genieten van de ruimte, de zilte geur en het gezelschap van haar vrienden, de meeuwen en andere zeevogels. Daar vindt zij haar inspiratie en onstaan haar gedichten, die nu gebundeld zijn in 'De roep van de zee'.