In De schoonheid van een kruispunt verkeert het leven van Hugo Mallegrom in een impasse. Ook het schrijven van zijn roman Het hinkelmeisje stokt. Toeval en lot hebben zijn baan in het middelbaar onderwijs lastig gemaakt nadat een leerling toenadering zocht en hij op haar kus was ingegaan. ‘Ze smaakte fris, een beetje naar snoep.’Het Avia-tankstation doet hem alles even vergeten. Jesse, de altijd lezende pompbediende drukt zijn vastgelopen roman naar de achtergrond. Onontkoombaar verweven de aannames en verwachtingen van de schrijver zich met zijn werkelijke leven. Het schrijven van de een, met zijn eeuwige zoektocht naar nuances tussen verbeelding en werkelijkheid, en het lezen van de ander, met het effect van meereizende spiegels, draaien om elkaar heen.Een fotografe die iets in de Avia-pomp ziet, kruist Jesses pad. Voor Hugo is zij een echo uit zijn verleden, toen hij nog gitarist was in een band, en zij doet hem denken aan de fotografe die de Beatles in Hamburg vereeuwigde. Voor Jesse opent zij de weg naar vrijheid. Hugo hoopt dat wat zij te vertellen heeft te kunnen gebruiken voor zijn verhaal. Hij bezoekt haar op het Franse platteland. Jesse hoopt hij daar ook te zien.De werkelijkheid verloopt echter sneller dan zijn fantasie. Jesse kiest voor leven in plaats van lezen en besluit een eigen versie van de gebeurtenissen op te schrijven. Een kunstenares, rijdend in een oude Chevrolet en gek op Oasis, blijkt de katalysator voor deze stap. Het kleine tankstation, snijpunt van het komen en gaan van de bezoekers, telt inmiddels zijn laatste dagen.Meine Fernhout (1946, Velsen) speelde in de Bintangs, studeerde sociale wetenschappen, werkte in de culturele sector. De schoonheid van een kruispunt is zijn vierde roman.