De streken van Tony Offermans (1854-1911)Schelm & Schilder Het idee om een boek te schrijven over Tony Offermans begint bij het portret dat Mej. Mien Marchant heeft gemaakt van mijn opa. Ik wil meer te weten komen over deze schilderes. Tijdens mijn speurtocht vind ik uit dat zij een connectie moet hebben met Tony Offermans. Op zoek naar meer informatie over hem ontdek ik in de loop van de hoogte en dieptepunten in zijn leven een charismatisch multi-talent. Hij boeit me telkens meer en mijn belangstelling groeit.Tony Offermans stamt uit een zeer artistieke familie en een buitengewoon muzikaal gezin. Hij is ook een buitenbeentje, een beetje een Tijl Uilenspiegel, die graag de aandacht van het publiek op zich vestigt om hen te vermaken met zijn talenten. Hij speelt weergaloos piano, houdt lange doch boeiende spreekbeurten, begeesterd imiteert hij personen, goochelt overal geldstukken tevoorschijn en in het algemeen amuseert hij de mensen in zijn omgeving met zijn streken en toneelstukjes. Hij is een ‘entertainer’. Zijn passie echter is kunstschilder zijn. Hij wordt ook schilder en vooral aquarellist, een schildertechniek met waterverf waarin hij uitblinkt. Heel bijzonder is dat Offermans, behorend tot de generatie van net na de grote meesters van de Haagse school, zijn eigen genre creëert. Of beter gezegd zijn ‘niche’, zijn kunst. ‘Typige’ ambachtslieden die volledig opgaan in hun arbeid. Hij schildert ook landschappen en interieurs, maar toch anders dan zijn beroemde collega’s van de Haagse school en later de Larense schilders. Offermans kent ze allemaal: Jozef en Isaac Israëls, de Marissen, Mesdag, Mauve, Albert Neuhuys, Theophile de Bock, Toon de Jong, Wally Moes, David Schulman en noem maar op. Hij kent ze en zij kennen hem en velen houden van hem om zijn vrolijke en stimulerende rol. Hij is een verbinder van mensen, een sociaal dier. Zijn oprechtheid en eerlijk oordeel worden zeer gewaardeerd. Ettelijke mensen, die hem kenden hebben daar soms tientallen jaren na zijn dood nog over verteld. Laten we Offermans niet vergeten. Laten we genieten van zijn uitbundige levensverhaalP.C.L. van der Ploeg