Mensen die lijden hebben recht op troost, op woorden
waarmee te leven valt. Vaak moeten zij het doen met
taal die alleen maar beschadigt, vernedert, nog eenzamer
maakt. Troosten en troosten is twee.
Hans Bouma beschrijft de taal van het troosten als een
taal die primair heeft geluisterd. Ze begint met woordeloze,
koesterende aandacht, voelbare ontroering, elementaire
nabijheid. Vanuit de stilte ontstaat dan de taal
waarmee die ander zo gediend is. Taal die bescherming
biedt, zekerheid. Taal die accepteert en respecteert. Taal
die eenzaamheid doorbreekt. Taal die de ander herstelt
in zijn menselijke waardigheid. Zijn identiteit staat vast.
Het laatste hoofdstuk is gewijd aan troost met een religieuze
dimensie. Psalm 23, de psalm van het goddelijk
pastoraat, is hierbij richtinggevend. Naast proza bevat
dit boek ook gedichten en prachtige, tot de verbeelding
aansprekende foto"s van Jan Vermeer.