Deze intreerede van architect Michiel Riedijk gaat over de tekening in de architectuur. De tekening is onlosmakelijk verbonden met alle aspecten van de architectonische discipline. Zij is zowel het instrument van de architect tijdens het ontwerpen als het resultaat na afloop van een ontwerpproces, zowel ontwerpmiddel als eindresultaat. Nadenken over de aard en de betekenis van de tekening is daarom per definitie nadenken over het architectonisch ontwerpen. Dat de tekening de bestaansrede van de architect is wordt door Riedijk overtuigend aangetoond aan de hand van de vele voorbeelden die hij geeft. Van de dertiende-eeuwse bouwmeester Villard de Honnecourt, via de renaissance-architecten Alberti, Vignola, Palladio en Scamozzi, de vroeg-negentiende-eeuwse rationalist J.N.L. Durand, de Ecole des Beaux-Arts in Parijs tot aan de Vorkurs van Josef Albers aan het Bauhaus en het architectuuronderwijs van Hoesli, Rowe en Hejduk aan de universiteit van Texas in Austin. Riedijk eindigt zijn zoektocht in Delft waar een sterk op de simulatie van de praktijk gericht ontwerponderwijs wordt gegeven. Hij stelt daar de verbeelding tegenover. Verbeeldingskracht is absoluut noodzakelijk om als architect succesvol te kunnen reageren op de maatschappelijke opgaven waarvoor hij in de praktijk van alledag wordt gesteld.