De schaamte voorbijja ik ben losmaar niet geslagenheb met regen en windde straten geschrobdgeen alledaags karweimaar later met de zon erbij veranderdehet aanzien van de stadben op pad gegaanmensen keken me aanof ze vuur zagen brandenhad mijn naturel aangedaande schaamte voorbijin mijn geboortevelweg met kleingeestigheiden preuts bekrompen zijnmijn transparantie werdechter niet op prijs gesteldben gekleed als delinquent terwijlieder toch zichzelf heeft herkendwil melker