Nieuw lonkt, maar het verval betovert: ruïnes, rimpels, tandeloze glimlachen. Is restaureren liefde voor het oude of angst voor de tijd?
Veel glorie is op haar best als ze aan het vergaan is. Maar dan moet ze daar wel de kans voor krijgen. Oude gebouwen worden meestal afgebroken voor ze aftakelen, of gerestaureerd tot slechts een modern gebouw rest. Oude mensen doen zich jong voor. Want iedereen wil oud worden, maar niemand wil het zijn. Nieuw is mooi en jong is lekker. Toch lonkt het verval. Afwaarts is een berg ook mooi. Schilders schilderen ruïnes, toeristen fotograferen tandeloze vissers. Restaureren we om het oude te behouden of proberen we de tijdelijkheid te ontduiken?