Een verhuurder blijft na het faillissement van zijn huurder achter met containers vol schroot. Saneren kost een enorm bedrag. Moet de curator deze zaken verwijderen? Zo ja, op welke grondslag? En kwalificeert die verplichting dan als een ‘gewone’ schuld, een boedelschuld of zelfs als een superboedelschuld? De Hoge Raad gaf hierop in het arrest Hartsuiker q.q./Koster Metalen slechts een voorzichtig antwoord: ‘onder omstandigheden’ rust op de faillissementscurator een verwijderingsplicht. Het arrest is weinig voorspellend en richtinggevend.In dit boek behandelt mr. Noah Kok de verwijderingsplicht van de curator. Hij gaat daarbij na wat de kenmerken zijn van een boedelschuld (en een superboedelschuld) en hoe deze ontstaat. Daarbij gaat de auteur ook in op het zogenoemde toedoencriterium.Daarnaast beschrijft de auteur wat de mogelijke grondslagen zijn voor de verwijderingsplicht van de faillissementscurator en onder welke omstandigheden deze verwijderingsplicht geldt. Tot slot komt aan de orde welke rang de vordering uit hoofde van verwijderingskosten inneemt op grond van (de schending van) een verwijderingsplicht binnen de groep boedelschulden. Dit laatste is met name van belang bij een negatieve boedel.Hoewel de Hoge Raad via de buitencontractuele weg een pragmatische oplossing biedt voor de wederpartij van de failliet die achterblijft met tot de boedel behorende zaken, vormt de promotie van de schuld uit hoofde van de verwijderingsplicht tot concurrente boedelschuld volgens de auteur een ongerechtvaardigde inbreuk op de paritas creditorum. Bestaat er in de rechtspraktijk daadwerkelijk behoefte aan de promotie van zo’n schuld, dan ligt het op de weg van de wetgever – en niet op die van de rechter – om hiervoor een specifieke grondslag te creëren.