Zoeken en twijfelen is wat ons menselijk maakt, laat Sicking zien. Maar ook dat technologische ontwikkeling als een natuurkracht is. We willen de technologie misschien helemaal niet, maar we maken hem toch: een paradox die in deze intelligente roman mooi voelbaar wordt gemaakt.
Trouw
De visionair is behalve een dystopische waarschuwing óók een klassieke coming-of-ageroman.
De Volkskrant — 3 maart 2022
Het verhaal over adolescent Roemer boeit en intrigeert, zowel wat zijn digitale intuïtie betreft, als zijn groei als mens, op weg naar volwassenheid. Tegelijk is de bezinning op menswaardigheid in een digitale toekomst nooit ver weg, en dat maakt de proefruimte die deze roman is, tevens tot een morele ruimte. Een moreel urgente, overtuigende roman.
Friesch Dagblad
Voor een scherpe visie op de merites en de gevaren van AI, zit je bij Sicking goed.
Knack Focus
De visionair viert de niet-kopieerbare geest en emoties van de mens. Tegelijk getuigt dit verhaal van visie. Sicking suggereert namelijk dat robots prachtige verhalen kunnen vertellen. Met een nieuwe vertelinstantie heft zij het onderscheid tussen wetenschap en kunst op: de robotauteur. De kwaliteit van De visionair is dus drieledig. Het levert maatschappijkritiek op technocratie, vereert de menselijke geest en verlegt de grenzen van de literatuur. In feite is De visionair een warm pleidooi voor de kunsten.
Literair Nederland
Met De visionair geeft Anja Sicking stof tot nadenken en een angstaanjagend goed beeld van waar de mensheid nu en in de toekomst mogelijk staat.
Emopheliac — 28 maart 2022
Met De visionair heeft Anja Sicking een grote sprong gemaakt in de ontwikkeling van haar schrijverschap. Met De visionair heeft zij een urgent maatschappelijk thema toegankelijk gemaakt voor een breed publiek. Want niet alleen gaat De visionair over een groepje middelbare scholieren, het boek is zo goed verteld en herkenbaar geschreven dat veel scholieren het met alle plezier zouden opnemen op hun leeslijst.
Boekenbijlage — 7 maart 2022
Als je natuurlijk helemaal nooit literatuur leest en dus geen empathie ontwikkelt middels personages of wat dan ook door je te verdiepen in de zielenroerselen anderen, leer je jezelf misschien ook wel niet zo goed kennen. Maar dat is wel meteen ook echt het totaal ontroerende aan jouw boek, want je hebt Roemer zo ongelooflijk genuanceerd neergezet, je leeft zo met mee, je hebt het zo met hem te doen ook.
Annemieke Bosman — Opium
Anja Sicking vraagt zich in haar vierde roman af waarom technologische vooruitgang onstuitbaar is, ook al is die niet altijd moreel verdedigbaar. We willen de technologie misschien helemaal niet, maar we maken deze toch: een paradox die in deze intelligente roman mooi voelbaar wordt gemaakt.
Humo
De term alleen al is beangstigend genoeg en je hoeft geen visionair te zijn om te zien dat dit toekomstscenario dichterbij is dan we denken. Dat onderstreept Sicking nog eens overduidelijk in deze sterke en intrigerende roman.
Tzum