'Leren vergeten is het beste wat een mens kan overkomen' Tweede roman Ruurloër Joep Scholten: De vrouw met de blauwe bloemen. Hij zat op de fiets, onderweg tijdens een ritje Holterberg, toen het beeld hem voor ogen schoot: een dode vrouw, liggend langs de kant van de weg, omringd door blauwe bloemen. "Ik weet zelfs nog precies waar het gebeurde. Op de oude weg tussen Laren en Holten, een paar honderd meter voor café De Wippert. Waarom ik dat beeld voor ogen kreeg? Ik zou het echt niet weten. Het zijn van die dingen die kunnen gebeuren als je alleen op de fiets zit, helemaal aan jezelf overgeleverd." Maar dat plotseling opgekomen beeld was het begin van de tweede roman van de hand van Ruurloër Joep Scholten. De titel, niet verrassend: De vrouw met de blauwe bloemen. Denk nu niet, dat wat Scholten in het boek vertelt, is gesitueerd in de dat kale gebied tussen Laren en Holten, omdat daar dat beeld in hem omhoog schoot. Nee, De vrouw met de blauwe bloemen speelt zich deels af in Joegoslavië, deels in Nederland. En dan met name in Den Haag, waar zich het Joegoslavië-tribunaal voltrekt. Hoofdpersoon is Zlatan Pierzic, tien jaar als in het voormalige Joegoslavië de burgeroorlog uitbreekt. Naar het dorpje waarin deze Zlatan op 10 september 1990 woont heeft Scholten zijn beeld getransformeerd. "Daar lag een vrouw op straat, met een bebloed gezicht en een dikke tong die half uit haar mond stak, ze droeg een jurk vol blauwe bloemen, met bloed besmeurd, haar schoenen waren gejat." Natuurlijk loopt het hele dorp uit om naar de vrouw te kijken. Nieuwsgierigheid is immers een kenmerk van ieder mens. Maar Balkanbewoners, getekend door een lange geschiedenis van geweld, kenmerken zich doorgaans ook door gelatenheid, onverschilligheid. Uit ervaring wijs geworden weten ze, dat je over het algemeen maar het best weinig kunt weten. Niemand dus die zich echt druk maakt over de vraag wat er is gebeurd, hoe het komt dat deze dode vrouw hier ligt. Behalve Zlatan. De aanblik van die dode vrouw in haar jurk met blauwe bloemen blijft bij hem, graaft in zijn herinnering. Ook nog vele jaren later, als hij met zijn moeder is uitgeweken naar Nederland, volwassen geworden en volkomen geïntegreerd in zijn nieuwe vaderland, wil hij nog steeds weten hoe het kon gebeuren dat die vrouw daar lag. In Nederland zet hij zijn zoektocht voort. Een zoektocht die vooral bestaat uit vruchteloos vragen. Omdat ook hier onder zijn vroegere landgenoten nog altijd als hoogste wijsheid geldt: "Leren vergeten, dat is het beste wat een mens kan overkomen." Zlatan bezoekt het Joegoslavië-tribunaal. Daar hoort hij de verhalen van de slachtoffers, komt oog in oog te staan met de slagers uit zijn jeugd. En keert hij uiteindelijk terug naar 10 september 1990. De Vrouw met de blauwe bloemen is Joep Scholtens tweede roman. Zijn eerste, Jongens voor onbepaalde tijd, verscheen ruim acht jaar geleden. Dat boek speelde zich af in de Achterhoek, ging over verstokte oudere vrijgezellen (in Oost-Nederland vaak 'jongens' genoemd) en was deels in het dialect geschreven. Ditmaal dus een wel heel ander thema. "Maar wel een thema dat dicht bij me ligt", vindt Scholten zelf. "Niet dat ik zoveel van die Joegoslavische burgeroorlog afwist, hoor. Ik moest me daarvoor nog flink inlezen. Maar mijn hele leven al, eigenlijk sinds ik als jochie van een jaar of twaalf de televisieserie Das Dritte Reich zag, heb ik me afgevraagd hoe dingen die onbegrijpelijk lijken toch kunnen gebeuren. En ook wat er met mensen in een oorlogssituatie kan gebeuren. Hoe ze volkomen getraumatiseerd kunnen raken. Terwijl andere mensen daar volkomen onverschillig, misschien zelfs apathisch kunnen blijven." "Zoals het me ook altijd heeft geïntrigeerd dat iemand kan verzuipen terwijl tal van mensen toekijken, die geen poot uitsteken om te helpen."