Sommige dingen verdwijnen niet. Ze wachten. In een tuin, een kloof, een verlaten gebouw of onder een laag ijs verschijnen bloemen die niemand kan verklaren. Zwarte tulpen, stil en glanzend, alsof ze iets bewaren wat niet vergeten mag worden. Zes kinderen zien wat anderen niet zien. Ze luisteren naar fluisteringen die geen woorden nodig hebben. En langzaam vinden ze elkaar, alsof ze al die tijd al verbonden waren.Wat ze ontdekken, ligt niet boven de grond maar eronder: een tuin van wortels en herinneringen, waar het verleden ademt en iets nieuws ontwaakt.