Autobiografie in proza, gedichten en collages (Snippers)Autobiografie: De weg uit depressiviteit als volwassene. Onveilige gehechtheid vanuit een gezin met 14 kinderen wordt daarbij beschreven.De watertuinJannie van Dijken, sociaal pedagoog en therapeut in de psychologenpraktijk AnderZ, beschrijft hoe ze in de vijftiger jaren opgroeide in een gezin met veertien kinderen. Door voeding met te weinig kwaliteit en ontoereikende aandacht kreeg ze geen bodem in haar bestaan, geen grond onder haar voeten. Het was als overleven in een moeras. Toch groeiden in haar watertuin bloemen. In gedichten en Snippers drukt ze uit hoe ze deze periode beleefde en hoe dat haar volwassen leven kleurde en nog kleurt.Depressief als één van de veertien…“Na de geboorte van ons tweede kind raakte ik in een depressie.” Jannie van Dijken, therapeut in de Psychologenpraktijk AnderZ vertelt over haar eigen leven. Ze voelt zich nu al jaren goed. Ze heeft net een boekje geschreven: ‘De watertuin’ waarin ze door middel van proza, poëzie en collages een stukje van haar levensgeschiedenis verwoordt en uitbeeldt. Het gaat over haar jeugd in een gezin met veertien kinderen. Ook over wat dat voor haar gedaan heeft toen ze volwassen was. Ze vergelijkt haar leven met iemand die in een moeras ronddoolt en denkt dat dat gewoon is. Dertig jaar geleden werd ze opgenomen in de psychiatrie. Met als eerste idee een postnatale depressie. Later bleven die donkere wolken maar hangen en merkte ze dat er meer aan de hand was. Nu ziet ze erop terug en zegt: “Als je als elfde geboren bent in een gezin met veertien kinderen dan is het maar de vraag hoeveel aandacht je als baby hebt gehad. Gehechtheid met je ouders gebeurt door die aandacht in de vorm van aanraken, opgepakt worden als dat nodig is, spelletjes, plezier met elkaar enz. Ik heb goede ouders gehad, maar ze konden niet het onmogelijke geven. Twee gedeeld door veertien is echt minder dan twee gedeeld door twee. Op die manier wordt er weinig basisvertrouwen in een kind gebouwd. Als je ook nog eens last hebt van allerlei prikkels, dan kan het weleens zo zijn dat je de deur naar het leven dichtdoet. Anders valt er niet verder te gaan. Maar dat voelt als verdord, levenloos, leeg. Nu na dertig jaar zoeken en groeien leef ik in een mooie tuin met een vijver. Dezelfde modder ligt erin als in het moeras, maar ik sta er niet meer in. Ik heb dit boekje geschreven om mensen te bemoedigen die met dezelfde wolken boven hun hoofd leven. Het is mogelijk er doorheen te komen.” Meer info? Bij boek- en cadeauwinkel Present www.presentonline.nl of bij www.AnderZ.info