De weg van de meeste weerstand
Serenata Terpsichore, hoofdpersoon van Li Shriver’s nieuwste roman ‘De weg van de meeste weerstand’, is net zestig geworden, heeft in haar leven vele kilometers hardgelopen en gezwommen en talloze buikspieroefeningen gedaan om haar lichaam in conditie te houden. Maar nu zit deze ‘fitgirl’ avant la lettre plotseling thuis met versleten knieën. Ze verwacht steun te vinden bij haar onlangs gepensioneerde echtgenoot Remington, maar die wrijft onbedoeld zout in de wonde door zelf, voor het eerst in zijn zittende leven, aan duursport te gaan doen. Eerst loopt hij een marathon en daarna heeft hij zijn zinnen gezet op een extreme triatlon. Terwijl Remingtons nieuwe obsessie gevaarlijke vormen aanneemt, blijft Serenata letterlijk en figuurlijk achter met haar kapotte knieën, zorgen om haar man en tegelijkertijd een diepe, knagende afgunst.
‘In even slimme als hilarische overpeinzingen en scènes wordt de egocentrische, competitieve cultus van fysieke zelfverbetering en nieuwe jeugd aan de kaak gesteld. Om te huilen – en hardop te lachen.’ ***** – Esther Wils, AD Magazine
‘[Lionel Shriver] maakt belangrijke hedendaagse culturele en politieke problemen concreet die in de Westerse samenleving naar een climax lijken te groeien.’ – De Leesclub van Alles
‘De roman ontwikkelt zich subtiel van een scherpe zedenschets tot een liefdevolle analyse van een huwelijk.’ – De Morgen
‘Shriver neemt een geheel eigen plek in als schrijfster. (…) Shriver slaagt erin met vileine humor het belachelijke van sportverslaving en andere hypes bloot te leggen. Bijna elke zin van haar is raak.’ **** – Gooi- en Eemlander
‘Shriver (…) heeft een aanstekelijk scherpe pen die ze inzet om de gekte van de aanbidding van het lichaam aan de kaak te stellen.’ **** – Koen Eykhout, De Limburger
‘Vermakelijk en vilein. Een boek dat ik grinnikend in vrijwel een ruk heb uitgelezen.’ – Trouw Letter & Geest
‘Heerlijk virtuoos gemopper.’ – Dirk-Jan Arensman, Het Parool
‘Het boek schets de schaduwzijde van goedbedoelde sociaal-culturele fenomenen en laat zien hoe ingewikkeld de balans is tussen welwillendheid en gezonde kritiek, tussen harmonie met anderen en trouw aan jezelf. Het verhaal is zowel bloedserieus als komisch en de spanning verslapt geen moment.’ – Friesch Dagblad
‘Een feest van vilein proza. Maar over de ouder wordende echtelieden schrijft Shriver stiekem verrassend teder.’ – Dirk-Jan Arensman, VPRO Gids
