Een vennootschap in financiële problemen kan baat hebben bij de omzetting van schulden in aandelenkapitaal (‘debt-for-equity swap’) om een dreigende toestand van betalingsonmacht te voorkomen. De zittende aandeelhouders steunen echter de totstandkoming van een debt-for-equity swap in veel gevallen niet, omdat zij verwatering van hun relatief aandelenbelang in de vennootschap kunnen ondervinden.De Wet homologatie onderhands akkoord (‘WHOA’, in werking getreden op 1 januari 2021) beoogt levensvatbare ondernemingen een mogelijkheid te bieden om hun schulden buitengerechtelijk te herstructureren, met behulp van een dwangakkoord dat alle vermogensverschaffers bindt. Een gedwongen debt-for-equity swap valt onder de herstructureringsmogelijkheden van de WHOA. Maar ook vóór de inwerkingtreding van de WHOA bestond onder het enquêterecht al de mogelijkheid om een debt-for-equity swap tegen de wil van de zittende aandeelhouders tot stand te brengen.Aangezien de totstandkoming van een debt-for-equity swap ingrijpende gevolgen voor de weigerende aandeelhouder kan hebben, rijst de vraag of diens positie door de inwerkingtreding van de WHOA is veranderd. Die vraag wordt in dit boek beantwoord.De auteur behandelt eerst de achtergrond van de debt-for-equity swap en beschrijft hoe dit instrument soelaas kan bieden voor een kapitaalvennootschap in financieel zwaar weer. Vervolgens wordt de positie van de weigerende aandeelhouder bij de totstandkoming van een debt-for-equity swap buiten surseance en faillissement onderzocht en diens positie onder het enquêterecht vergeleken met diens positie onder de WHOA. Volgens de auteur is de materiële bescherming die aan de aandeelhouder onder de WHOA tegen een gedwongen debt-for-equity swap toekomt slechter dan in het kader van noodzaakfinanciering.