De enige echte opvolger van Paul van Ostaijen bundelt de krachten met andere dichters, met jong en oud, ziek en gezond. Verzen die fonkelen in de duisternis.Is dit de zwanenzang van een troubadour? Door de urgentie der tijden geen finale maar een 'tritonistische interventie'.'Krachten bundelen' schreef Peter Holvoet-Hanssen reeds in zijn bekroond debuut (Dwangbuis van Houdini, 1998) en dit gebeurt hier op onnavolgbare wijze: samenwerkingen met andere dichters, met jong en oud, ziek en gezond - verzen (zoals in zijn stadsdichterstijd) feilloos gemixt tot fonkelingen in de duisternis.