Voor meer info: www.kamphaus.nlProblemen als mishandelingen, pesten, geestelijke onderdrukkingen en eenzaamheid. Jessica heeft het allemaal meegemaakt. Als vierjarige kwam ze in een kindertehuis terecht. Een tehuis voor kinderen die geen vader, moeder of geen van beide hadden. Ze voelde zich er eenzaam. Er was geen schouder om uit te huilen. Niemand die je een aai over de bol gaf of een compliment uitdeelde. Ze wist niet of ze iets goed deed. Het werd haar niet geleerd. Jessica bestond en dat was het dan wel. Voor de rest was ze aan zichzelf overgeleverd. Het was een constant gevecht om te overleven. Op de nieuwe afdeling kwam ze onder de hoede van een akelige, zenuwachtige non. Leek vriendelijk aan de oppervlakte, maar ondertussen... Jessica kreeg regelmatig straf omdat ze andere kinderen hielp met hun problemen. ‘Op een dag aten we tomatensoep met slierten. De soep smaakte verschrikkelijk. Een van de kinderen werd erg misselijk en gaf over in haar tomatensoep. De non werd furieus. Kneep de neus van het kind dicht en schepte de soep met braaksel en al in haar mond. Ze spuugde alles weer uit, zo op haar bord. De non zei kil: ‘Ik ga nu weg, maar je bord is leeg als ik terugkom.’ Jessica kon het idee dat het meisje alles op moest eten, niet verdragen. Dus toen de non weg was, pakte ze vlug een plastic zakje, goot de soep er in en spoelde vervolgens alles door het toilet. ‘Ik zei tegen iedereen dat ze het niet moesten wagen mij te verraden. Maar toen de non terugkwam, ging een van de kinderen meteen naar haar toe. Het gevolg laat zich raden.Na zes jaar in het tehuis te hebben gewoond, werd Jessica door haar moeder opgehaald. Ze trokken bij een gezin van acht kinderen in. Moeder was gezinsverzorgster van beroep en hielp het gezin vooruit. Ze verving de vrouw des huizes omdat deze op het kraambed was gestorven. Korte tijd later ontmoette haar moeder een man die vrij snel Jessica’s stiefvader werd. Erg leuke herinneringen heeft zij niet aan die tijd beleefd. Het waren jaren van vernederingen.