In de Decamerone laat Boccaccio de lotgevallen van de mens door twee krachten bepalen: de natuur en het noodlot. De na-tuur staat voor de menselijke eigenschappen en de eigen mense-lijke wil, terwijl het noodlot in de vorm van dame Fortuna mo-del staat voor de godheid die alles bepaald. God in het middel-punt van alle gebeuren is duidelijk de middeleeuwse opvatting, de mens die centraal staat is de humanistische opvatting. In de honderd novellen die Boccaccio vertelt is het nu de ene dan de andere kracht die de bovenhand neemt, men kan dus geredelijk aannemen dat Boccaccio op de grens van twee tijdperken schreef. Ook de hoofse motieven die zeer sterk aanwezig zijn, zelfs bepalend zijn in sommige vertellingen wijzen naar de middeleeuwen. Bij de onderzoekers van het werk van Boccaccio treft men deze twee strekkingen aan, sommigen zien in hem de humanist, terwijl anderen hem duidelijk in de middeleeuwen plaatsen.Honderd novellen in een raamvertelling. De verhalen worden gebracht door tien jongelui die Florence ontvlucht zijn tijdens de pestepidemie van 1348Geschreven tussen 1348 – 1353In de door de uitgever enigszins aangepaste taal en stijl uit de vroege Middeleeuwen wordt de lezer meegenomen in een wereld die mijlenver afstaat van de huidige hectische.In tien dagen worden in het zonnige Italiaanse leven door verschillende mannen en vrouwen per dag 10 verhalen verteld, alle met een eigen thema.De auteur weet op slinkse wijze de woorden, die heden ten dage te pas en te oppas worden gebruikt voor de samensmelting van man en vrouw, zodanig te gebruiken dat de tekst niet onwelvoeglijk wordt, maar juist door de bedekking van de termen en de fantasie daarbij gebruikt menigmaal een glimlach om de lippen laat verschijnen.