De auteur heeft een bundel geschreven waarin woord en beeld zichzelf kunnen verstaan of in elkaars verlengde liggen. In de bundel is ruimte voor vrije associatie waardoor bij het lezen van de gedichten eigen beelden, gedachten ontstaan naast de beelden van de auteur. De gedichten bevatten, door hun weinige woorden en originele zinsneden, een prettige gelaagdheid. Het geheel is een mooie en sobere kruisbestuiving van woord en beeld. De gedichten roepen een sfeer op van een zekere melancholie, een verlangen naar en waarbij thema’s als schoonheid, onzekerheid, vergankelijkheid, tijd en natuur in doorklinken. Dit alles aangevuld door de zwart/wit beelden. De keuze voor zwart/wit beelden zegt iets over de stemming, de kleuring van de gedichten en van daaruit over de belevingswereld van de auteur.