In dit nummer van DICHTER. gaat alles met een slakkengangetje: een nummer over onthaasten. Een hartstochtelijk pleidooi voor niksen, tegen die eindeloze dwang naar perfectie. Tegen steeds sneller en altijd alles. Voor een langzaam leven met alles wat komt aanwaaien en wat je in je schoot geworpen krijgt. Over genoegen nemen met genoeg, alles rustig laten mislukken en erop vertrouwen dat het allemaal heus wel goed komt. Ook als het niet allemaal gaat zoals het moet, en ook als alles ineens helemaal anders gaat. Gedichten over eindeloos uitstellen, lekker lanterfanten en soms even helemaal niks willen. Ook wel eens gezond. Gedichten over vertragen. Over wachten en een zee van tijd. Over op pad gaan zonder bestemming, en uitkomen waar je moest zijn. Over aandacht voor het kleine. Stilstaan. Over alleen hier en nu. De rest... is ruis.