Hilarische, zeer herkenbare roman met een vleugje venijnAvondrood is een appartementencomplex voor vijftigplussers, gelegen in een rustig park. Voor slechthorende bewoners is het een droomplek, voor het echtpaar Zeldenrust een nachtmerrie. Het plafond lijkt ’s nachts wel een betonnen trommelvlies. De buren smijten met ramen en deuren, en zijn niet voor rede vatbaar. ‘U spreekt een verschillende taal,’ vat buurtagent Vos de onvermijdelijke ruzies samen. Wanhopig schrijft de ik-figuur vele brieven en bouwt hij een ‘net-alsof-deur-dichtklapt-apparaat’, dat rond bedtijd een ferme slag tegen het plafond geeft. Hij stelt zijn buren als hondenrassen voor, compleet met bijbehorende eigenschappen. Zelf is hij overigens een hazewind.De honden van boven is geschreven in een geslepen stijl, en gebaseerd op een werkelijkheid die voor velen herkenbaar zal zijn. De verhaallijn is fictief, maar de fragmenten uit brieven aan buren, woningcorporatie, klachtencommissies en zelfs de Nationale Ombudsman zijn echt.