Met Dode bladeren schreef Harold Polis een ontroerend autobiografisch verhaal over de jaren tachtig: leven, liefde, literatuur, geloof, geheugen en piepende elektrische gitaren.‘Mijn jeugdvriend P. verdween enkele maanden na de aanslagen van 9/11. Ik was tweeëndertig en had het gevoel dat mijn oude wereld tweemaal stierf, zowel in New York als in Antwerpen.Sindsdien probeer ik te begrijpen wat er is gebeurd en of het wel mogelijk is om iemand te herinneren. Dode bladeren heb ik opgevat als een brief gericht aan iemand die na dertig jaar ontwaakt uit een coma. Pas toen ik me afvroeg wat ik hem zou vertellen, ontdekte ik hoe weinig ik eigenlijk wist van de tijd die we samen hadden doorgebracht. Ik wilde te weten komen wat we dachten envoelden, en waarom.’ – Harold Polis ‘Een daad van piëteit en beschaving. Hoe vaak kun je dat dezer dagen nog van iets beweren? Een fenomenaal boek. Een unicum in onze letteren.’ – Geert Buelens ‘Een vorm van persoonlijke en culturele archeologie is het, vol verbeten afgravingen. Polis schrijft hartstochtelijk over vriendschap, politiek en literatuur.’ – Maarten van der Graaff ‘Een portret van de publicist als jongeman. Een erudiet boek over herinneringen, vriendschap, geloof, kunst en de wereld waarin we leven.’ – Jozefien Van Beek