Voor wie wil weten hoe de authentieke huisartsgeneeskunde van een generatie terug eruitzag, of wie mooie herinneringen wil ophalen aan kleinschalige huisartsenzorg in een Fries dorp, is dit een aanrader. In Dokter zelf beschrijft de auteur in plastische bewoordingen en onderkoelde humor zijn leven als huisarts, met praktijk aan huis. Met verloskunde, consultatiebureau, inclusief straatongevallen en avond-, nacht-, en weekenddiensten, met partner als achterwacht vanuit huis, later vanuit een huisartsenpost. Bij het lezen van veel medische bladen worden praktijkperikelen vaak als eerste en soms als enige gelezen. Dat praktijkperikelen zo populair zijn, zit waarschijnlijk in het feit dat elke huisarts zichzelf er meestal onmiddellijk in herkent. Dat is ok hier het geval. De schrijver is een echte verhalenvertellen en schroomt niet zijn eigen handelen kritisch te beschouwen. Die tevreden is als er tijdens zijn eerste dag als AIOS waarnemend voor twee praktijken geen ongelukken zijn gebeurd. En die op de eerste bladzijde van zijn boek zijn motto over geneeskunde duidelijk maakt. 'Geneeskunde is soms genezen, vaak verlichten, maar altijd troosten'. En als je de verhalen leest gaat het meestal niet over het medisch handelen, maar om de patiënten met hun verhalen. Hun zwakheden, hun onhebbelijkheden, hun verdriet, hun blijdschap, alles komt voorbij. In deze uitgave van MedZ staan enkele perikelen van zijn hand. In een aantal perikelen, zoals in Palliatieve sedatie is reversibel', beschrijft hij hoe ingrijpende beslissingen tijdens het levenseinde meer behoeven dan protocollen en richtlijnen. Hij beschrijft twee voorbeelden van de 'hogere improviseerkunde' zoals huisartsgeneeskunde soms ook wordt genoemd. Het zijn beschrijvingen van wat huisartsgeneeskunde eigenlijk inhoudt. In die zin zijn veel verhalen meer dan alleen maar grappige perikelen. Het confronteert je met je eigen denkbeelden en ideeën over hoe je als huisarts zou willen zijn. Over welke waarde je eigenlijk vertegenwoordigt in de relatie met je patiënten en welke waarde je aan je eigen vak wil geven. Het is dus niet alleen voor nostalgische huisartsen die terugverlangen naar de kleinschalige zorg van een solist met praktijk aan huis. Het is misschien nog wel meer eenaanrader voor jonge huisartsen die twijfelen over wie ze eigenlijk willen zijn voor hun patiënten. Ik heb het met zeer veel plezier gelezen.

Dokter zelf is bestemd voor huisartsen, praktijkassistentes en praktijkondersteuners. Op de achterflap staat: 'In Dokter zelf beschrijft Evert den Drijver alledaagse en bijzondere voorvallen uit zijn huisartsenpraktijk op het Friese platteland. Het zijn geestige, maar soms ook heel ontroerende verhalen over allerlei gebeurtenissen en eigenaardigheden die in zijn lange loopbaan als huisarts zijn voorgevallen.' De inhoud van het boek maakt deze beschrijving helemaal waar. In 95 hoofdstukjes van soms maar een halve pagina schetst Den Drijver herkenbare situaties, handelingen en voorvallen die zich in ruim dertig jaar in zijn huisartsenpraktijk hebben voorgedaan. Het knappe is dat de auteur alle onnodige details weglaat. In pakkende zinnen weet hij de essentie van een voorval bondig te schetsen. Zo ontstaan er ruim negentig korte scenes waarin hij snel in- en uitzoomt op gebeurtenissen en dat doet hij in een leesbare stijl, ook voor leken. Het boek schetst tevens de recente geschiedenis en de snelle ontwikkelingen in de samenleving en in de huisartsenpraktijk. Het boek levert ongetwijfeld herkenning op voor de oudere lezer, en wellicht verbazing bij de jonge generatie huisartsen. Het boek is ook aan te bevelen voor praktijkassistentes en praktijkondersteuners.