Als Madeleine doelbewust schade veroorzaakt in een winkel, wordt ze gearresteerd. Na haar arrestatie ontmoet ze zedenrechercheur Nick Simons. Een rechercheur die zich niet helemaal aan de regeltjes houdt. Ze krijgt een relatie met hem, maar wordt hierdoor ook meegesleept in zijn wereld van leugens en bedrog. Als ze vanaf dat moment brieven met doodsbedreigingen krijgt, begint ze haar twijfels te krijgen over Nick. De briefschrijver verteld tot in de details wat hij met haar van plan is. Madeleine blijft niet het enige slachtoffer. Op het eerste gezicht hebben de slachtoffers niets met elkaar gemeen maar langzamerhand komen er geheimen boven tafel. Geheimen die op een gegeven moment veel zullen verklaren. "Ik kan niet het feit veranderen dat mijn schilderijen niet verkopen. Maar de tijd zal komen dat mensen zullen erkennen dat zij meer waard zijn dan de waarde van de verf die ik heb gebruikt in het schilderij." - Vincent van Gogh - Bovenstaande quote staat als inleiding vermeld in het boek, waarom zal na het lezen volledig duidelijk worden. De cover van Doodstil heeft een mysterieuze en erotische uitstraling en dit komt ook goed naar voren in het boek. Mysterieus en spannend met een licht erotisch tintje. Het boek is verdeeld in vier delen. In elk deel maken we kennis met één van de vrouwen die allemaal een rol spelen in dit verhaal. Allemaal verhalen op zich, maar toch is er een belangrijke connectie. De gemeenschappelijke deler is de eerst nog onbekende briefschrijver. De vrouwen hebben allemaal hun eigen karakteristieke eigenschappen en deze zijn in verhouding tot hun rol prima uitgewerkt. 'Door mijn werk kom je straks in een geweldige collectie terecht, vereeuwigd. Mensen zullen je een eeuwigheid aanbidden.' De luchtige, beeldende schrijfstijl van Lydia van Houten zorgt ervoor dat het verhaal je meteen pakt. Bij de slachtoffers is er sprake van enige voorspelbaarheid omdat ik van tevoren eigenlijk al wist wat er stond te gebeuren. Maar ondanks dit gegeven blijft de spanning op een goede wijze aanwezig en deze blijft zich uitbreiden tot aan de plot. De beangstigende momenten van de slachtoffers geven je als lezer de koude rillingen. Ook al wordt de briefschrijver op een bepaald moment bekend gemaakt, betreffende de afloop blijft het gissen. Het verhaal is raadselachtig en ik ben regelmatig een kant opgestuurd waarvan later bleek dat dit niet de juiste was. De nieuwsgierigheid blijft tot aan het einde gevoed en als vanzelf wordt je meegesleept naar een spannende en onverwachte ontknoping. 'Mijn angst had plaatsgemaakt voor iets wat ik nooit eerder had meegemaakt, absolute sensatie en opwinding. Ik wilde me begeven in zijn schoenen om te weten wat hem dreef. Ik moest het weten!' Een uniek gekozen onderwerp en een verhaal in een filmische setting. Het zou een mooi script kunnen zijn voor een crime serie. Lydia van Houten is vooral bekend van de populaire fantasyserie Het teken van drie. Doodstil is haar thrillerdebuut en naar mijn mening is het zeker geen verkeerde keuze geweest om ook in dit genre te gaan schrijven.

Maar het was te laat, ik verslapte, het werd zwart voor mijn ogen, het werd ijskoud. Ik gleed weg in een diepe, eindeloze duisternis. De achtentwintigjarige Maddy Bleyland, gaat normaal gesproken als beschaafde jonge vrouw door het leven. Ze is werkzaam als leerkracht in het basisonderwijs en staat al drie jaar voor groep drie. Een aanhoudende hittegolf doet bij haar de stoppen doorslaan, waardoor ze de Megastore in Arnhem op zijn kop zet. Ik zuchtte, vandaag was een dag dat het universum een grapje met mij uithaalde. Werd ik gestraft voor mijn losbandigheid, of het feit dat ik medeplichtig was aan corruptie. Ja, ik voelde me wel degelijk schuldig, een knagend gevoel dat niet wegging, alsof ik iets deed wat niet juist was. Voor ze er erg in heeft wordt ze afgevoerd door de politie en heeft ze een proces verbaal aan haar broek hangen. Op het politiebureau ontmoet Maddy zedenrechercheur Nick Simons. De fysieke aantrekkingskracht tussen beide is enorm, ze kunnen er niet omheen, een mooie relatie bloeit op, het geluk lacht ze toe. Je laat me niet meer los. Je hebt me gevangen en daarom is het nu mijn beurt. Je wordt van mij, mijn prooi en dan laat ik je nooit meer los. Wees niet bang, eerst zal ik op je jagen. Maar dan gebeuren er rare dingen. Maddy ontvangt rare brieven en wordt met de dood bedreigt. De krankzinnige briefschrijver is volledig door haar geobsedeerd en jaagt haar doodsangsten aan. Merkwaardig genoeg zijn de bedreigingen begonnen sinds ze Nick heeft leren kennen. Hoe goed kent ze hem eigenlijk? Speelt hij een ziek spelletje met haar? Ik ben een kunstenaar, een levenskunstenaar. Weet je wat de ultieme kunst van het leven is? De dood. De dood is een kunstwerk. Al snel blijkt Maddy niet het enige slachtoffer te zijn. Lopen de dames daadwerkelijk gevaar of blijft het bij een obsessie voor de ultieme kunst? Niets had me voor kunnen bereiden op de afschuwelijke horror die ik daar zag. Lydia van Houten, een nieuwe naam in thrillerboekenland. Lydia heeft al veel boeken op haar naam staan, maar was tot voor kort vooral bekend voor liefhebbers van het fantasygenre. Lydia vond het tijd om een andere weg in te slaan en in juni verscheen haar thrillerdebuut Doodstil. Ik als thrillerlover werd hier natuurlijk direct nieuwsgierig naar, aangezien ik enorm kan genieten van goed debuut. Doodstil is opgedeeld in 4 delen. Ieder deel bestaat uit afzonderlijke hoofdstukken, in totaal telt het boek 37 hoofdstukken. Elk deel wordt vertelt vanuit een ander vrouwelijk hoofdpersonage, afgewisseld met stukken cursieve tekst, geschreven vanuit de zieke geest van de dader. Lydia van Houten heeft een fijne schrijfstijl, op beeldende wijze vertelt zij het verhaal, op spannende, humoristische wijze met een vleugje erotiek. Maar wees gerust, dit is niet het volgende Vijftig Tinten Grijs verhaal, mocht je daar naar aanleiding van de cover schrik voor hebben. Doodstil is veel meer thriller en spanning dan erotiek. Vanaf het begin wist Lydia mij te intrigeren en het verhaal in te slepen. De opbouw van Doodstil is bijzonder, anders dan anders. Doordat het verhaal in delen wordt vertelt en er dus eigenlijk vier losse verhalen lijken te ontstaan, lijken de hoofdpersonen in eerste instantie totaal niets met elkaar te maken te hebben. Schijn bedriegt want de verhaallijn is zodanig uitgewerkt dat iedereen uiteindelijk met elkaar in verbinding staat, lekker mysterieus. Ik moest hier wel even aan wennen, een omschakeling maken want ik zat nog met mijn hoofd bij Maddy en toen stond Julia alweer klaar. Lydia weet de spanning goed op te bouwen en laat haar lezers lange tijd in raadsel achter wat betreft de dader, de verdenkingen schieten over en weer. Het psychologische aspect van de dader en de heftige thematiek die in het verhaal zijn verwerkt zijn goed uitgewerkt. Voor mij al met al een aangename eerste kennismaking met Lydia van Houten als thrillerauteur. Doodstil draait om vier vrouwen, een politieagent en een psychopaat. De achtentwintigjarige basisschool leerkracht Maddy Bleyland, het tweeëntwintigjarige topmodel Julia Nessi, prostituee Rachel Red, psychologe Sasha van Voorst en politieagent Nick Simons, werkzaam bij zedendelicten. En dan natuurlijk de geobsedeerde psychopaat met zijn zieke gedachtegang, die hij ten uitvoer wil brengen. Van Houten heeft de karakters herkenbaar neergezet en goed uitgewerkt. Vooral Maddy en de maniak komen goed uit de verf. Maddy is normaal gesproken een nette jonge vrouw, werkzaam als juffrouw op basisschool de Vlindertuin waar ze al drie jaar voor groep drie staat. Ze heeft last van de aanhoudende hitte, waardoor haar stoppen doorslaan en laat zich even gaan, voor ze er erg in heeft wordt ze afgevoerd door de politie en heeft ze een proces verbaal aan haar broek hangen. Enige positieve hieraan is haar ontmoeting met politieman Nick Simons. Er is een fysieke aantrekkingskracht tussen beide, waar ze niet omheen kunnen. Nick en Maddy groeien steeds meer naar elkaar toe, wanneer er opeens rare dingen gebeuren in Maddy's leven. Ze wordt met de dood bedreigt, opmerkelijk is dat deze dingen allemaal zijn begonnen sinds ze Nick heeft leren kennen, wat weet ze nou eigenlijk van hem? Speelt Nick een ziek spelletje met haar? En is ze daadwerkelijk in gevaar?

In thriller van de fantasy- en kinderboekenschrijfster Lydia van Houten (1972) draait vrijwel alles om de bijzondere cliffhanger waarmee ieder hoofdstuk eindigt. Het verhaal kent niet één hoofdpersoon, maar wordt door vier verschillende vrouwen verteld, vrouwen die ieder in hun erotiek een moderne variant op een van de hoofdzonden belichamen. Constante factor is de angstaanjagende aanwezigheid van de moordenaar door middel van dreigbrieven. In tegenstelling tot de vrouwelijke figuren komt hij als personage van vlees en bloed uiteindelijk het minst overtuigend uit de verf. Zijn beweegredenen zijn wat ongeloofwaardig. Ook de rechercheur die jacht op hem maakt, blijft enigszins schimmig. Ondanks dat een goed thrillerdebuut van Lydia van Houten, die erin slaagt om middels de intriges de spanning er tot het einde toe goed in te houden. Hier en daar is ze wat te uitvoerig in haar beschrijvingen en soms hapert de stijl, maar toch lukt het haar de lezer als in een echte whodunit in het verhaal te sleuren om hem daarna niet meer los te laten.

Het boek bestaat uit 4 aparte verhalen, die elk met elkaar in verband staan. Elk verhaal begint met de naam van het slachtoffer met een Latijns woord erbij dat uitstekend past bij dat deel van het boek. De Latijnse woorden geven in één woord de levenswijze of karakter van de vrouwen weer. Het zijn eveneens 4 van de 7 hoofdzonden, wat gelijk mijn aandacht trok. Deze opbouw van het verhaal (oftewel 4 verhalen) is de kracht van het boek. Elk verhaal heeft een spannend einde en geeft geen directe informatie door over de daarop volgende verhalen, waardoor je er zelf over na gaat denken wat de link zou kunnen zijn tussen de vrouwen. Waarom de stalker nu juist hen heeft uitgekozen. De brieven van de stalker en de gedachten van de stalker zijn duidelijk weergegeven door middel van een ander (schuingedrukt) lettertype. Ik heb genoten van dit boek en zijn opbouwende spanning. De opbouwende spanning komt vooral door de aparte verhalen, die op het eerste oog niets met elkaar te maken schijnen te hebben. Naar het einde toe beginnen zaken op elkaar aan te sluiten. Zaken die je niet eerder met elkaar in verband zou hebben gebracht. In elk verhaal is de stalker dicht aanwezig bij de vrouwen en bijna iedereen kan de dader zijn. De schrijfster heeft op een goed onderbouwde wijze steeds meerdere kandidaten naar voren geschoven, een ieder van deze kandidaten zou zijn reden kunnen hebben om de stalker te zijn en de vrouwen iets aan te willen doen. Dit betrok mij enorm bij het verhaal, je leeft erg mee met de vrouwen en de vraag: wie is hij toch? Je wordt door de schrijfster meerdere malen op het verkeerde been gezet, wat het verhaal alleen maar boeiender maakt. Wat vooral indruk op mij maakte was de eerste moord. Vanaf dat moment kon ik niet meer stoppen met lezen. Het kwam volledig onverwacht en direct wilde ik het boek ook uitlezen. Ik voelde me eigenlijk een soort van overvallen dat de stalker zo snel al toesloeg en wilde daarom ook weten wie het de dader nou eigenlijk is. Ik geef het boek met plezier 4***