Deze nieuwe aflevering van de Doopsgezinde Bijdragen staat stil bij een aantal grote thema’s uit het Nederlandse doperdom. Het cliché wil dat de doopsgezinden zich niet inlieten en niet in konden laten met de overheidsdienst, dat de broeders en zusters lang het weerloosheidsbeginsel hebben gehuldigd, en dat de doopsgezinden na eeuwen van bescheiden presentie in al even bescheiden schuilkerken in de negentiende eeuw eindelijk konden beginnen aan hun emancipatieproces. Bij dat clichébeeld zijn al veel vaker kritische kanttekeningen geplaatst en dit nummer van DB gaat daar vrolijk mee verder. Ruud Lambour vestigt de aandacht op de nauwe banden tussen doopsgezinden en de VOC; Mirjam van Veen ontwart het waterlandse denken over de overheidsdienst. Piet Visser staat stil bij het doopsgezinde enthousiasme voor de Amerikaanse onafhankelijkheidsstrijd tegen Engeland. Jaap Brüsewitz maakt het plaatje compleet met zijn recensie over het baanbrekende boek van Dirk Alkemade over de patriot Pieter Vreede. Daarnaast is er aandacht voor de collegianten, het mirakelgeloof van vroeg-moderne doopsgezinden, de invloed van Adam Pastor op het Nederlands doperdom, een onbekend belijdenisgeschrift, en de bijdrage van Willem Kühler aan de doopsgezinde geschiedschrijving. Francesco Quatrini, initiator ook achter de net verschenen bundel over Religion and Freedom of Expression, staat stil bij de collegianten en laat zien hoe zij dachten over tolerantie. Piet Visser beschrijft de wondere wereld van Michiel Saeckes en bewijst andere onderzoekers een dienst met zijn teksteditie. Louise Pondman neemt lezers mee op haar zoektocht naar de herkomst van een oude belijdenis. Alle Hoekema laat zien hoe belangrijk herdenken is en vestigt de aandacht op twee struikelstenen. Theo Brok, tenslotte, staat stil bij de geschiedschrijving van Willem Kühler. Gerke van Hiele opent echter de dans met onze vaste rubriek rubriek Bijzonder Dopers.