Mijn beide ouders hebben ten tijde van de Japanse bezetting in Indonesië in een jappenkamp vastgezeten. Na de bevrijding heeft mijn vader in de bloederige onafhankelijkheidsstrijd vanaf eind 1946 eerst als oorlogsvrijwilliger, daarna als KNIL militair, op Sumatra gediend. Daar zijn toen vreselijke dingen gebeurd waarover mijn vader nooit meer wilde praten. De nasleep van het jappenkamp, de oorlog en alles wat hierna in hun leven gebeurde, had zijn weerslag op het dagelijks leven van mijn jongere broer, maar vooral op die van mezelf. We ervoeren de frustraties over hun onverwerkt verleden, de vele tegenstrijdigheden van hun geloof-bijgeloof en ‘zwarte magie’, oftewel: ‘goena-goena’. Dan stond daar de nuchtere Nederlandse cultuur tegenover de Indisch/Indonesische-, met daarnaast nog eens de haat-liefde verhouding tussen mijn ouders. Ik vertel dit verhaal, deels feitelijk-deels fictief, zeker niet om mijn ouders ook maar iets te verwijten! Maar ik vind het wel belangrijk om over de sfeer- en mijn ervaringen van toen te kunnen vertellen.