Veel draait om stress. Maar in deel 1 is zelf ervaren stress prima! In deel 2 is stress voor de samenleving echter een bijna onoverkomelijk probleem! Ik heb de jaren 50 nog meegemaakt. Groot verschil met de jaren 60 en daarna. Van gemoedelijkheid en soberheid naar stress en welvaart. Bevolking en democratie: afkeer van kennis over verslechteringen. We moeten positief denken, toekomstgericht. De democratie kijkt vooral naar de toekomst op korte termijn: schitterende plannen? Pretenties! En wat is het sociale klimaat en ook het ondernemersklimaat intussen vreselijk verslechterd. Hogere scholing, welvaart en uiterst gevarieerde TV-levensbeleving gaven al in jaren 60 grote toekomstverwachtingen. Met successen maar ook met rattenrace naar steeds méér, anders en verder! Naar Must Have! Maar veel uitvallers: met (ook psychische) aandoeningen en verslavingen, met grote toename van incidenten en criminaliteit, vooral na Corona en Oekraïne. Er is zelfs weer oorlog. Op naar emigratie, zelfs chaos, mede door falende democratie? Is die chaos in twee landen al begonnen? In de centra van grote steden in VS; in Frankrijk economische en financiële chaos. Volgt Nederland?