'Terugblikkend op de afgelopen drie decennia blijkt dat film een radicale metamorfose heeft ondergaan. Wat film nu te betekenen heeft, dat moet iemand anders maar uitmaken. Maar wat film daarv r decennialang heeft teweeggebracht, welke geschiedenis hij heeft gemaakt, en wat er in de loop van die geschiedenis allemaal verdween, daar is dit boek een verslag van.' Dit constateert Bart Meuleman in zijn inleiding op Dromen van een expeditie, een bundeling met geschriften over film van Dirk Lauwaert.
Het eerste deel verzamelt korte filmkritieken uit de jaren zeventig over Fassbinder, Ferreri, Blake Edwards, Pasolini... Keer op keer verwoordt Dirk Lauwaert de kern van een oeuvre, terwijl dat vaak nog lang niet was afgesloten. Hij schrijft hard, snel en scherp, soms heel brutaal, dan weer onverwacht verfijnd.
Het tweede deel bevat lange essays uit de jaren tachtig en negentig, over onder anderen Fred Astaire, David Cronenberg, Frank Tashlin en Jerry Lewis, de Italiaanse diva's van de stomme film. Zelden is in het Nederlandse taalgebiedde film zo serieus genomen. Lauwaerts stukken demonstreren een intense intellectuele oefening, die nooit wordt losgekoppeld van de ervaring en de emotie.
Dirk Lauwaert (1944) is docent op de Hogeschool Sint-Lukas en de filmschool RITS, beide te Brussel. Hij pu-bliceerde eerder onder meer Artikels (1996) en hij is vaste medewerker van Nieuwzuid, De Tijd en De Witte Raaf.
Over Artikels: 'een rijk en compact boek dat zich, zoals elk goed boek, verzet tegen samenvatting. Ik kan er alleen maar enthousiast over zijn. Lezen, zou ik zeggen, deze essays - als een partituur.' (Cyrille Offermans in Vrij Nederland)