Dwerg Nul eeuwt het uit

Een keer in de honderd jaar mag dwerg Nul vanuit de grote leegte, waarheen hij door een vloek verbannen is, 24 uur naar de bewoonde wereld. Daar mag hij proberen de vloek over zijn ballingschap te doorbreken. Dit keer wordt hij direct na zijn terugkeer gearresteerd en wegens zijn warrige verhaal ontoerekeningsvatbaar verklaard. Dwerg Nul wordt naar de gesloten afdeling van een psychiatrisch ziekenhuis gebracht. Daar maakt hij kennis met medicatie, psychiaters en zijn medebewoners: een draak, een tovenaar, een hongerige spook en de elf Libi. Ondertussen tikt de tijd weg en wanhoopt Nul dat hij ook dit keer zijn uitweg uit de grote leegte niet zal vinden. "Dwerg Nul eeuwt het uit" toont op geestige en ludieke manier de binnenkant van de psychiatrie. Door het verhaal te verpakken als sprookje, haalt Terwisscha van Scheltinga de scherpe kantjes er van af, terwijl hij toch laat zien hoe anders een patiënt aankijkt tegen zijn ziekte dan een hulpverlener. Veel gebezigde termen in de psychiatrie verpakt hij in grappige woordspelingen zoals spookselvloed, nymofmagisch of faalium. Passend in het magisch-realistische verhaal maar ook een feest van herkenning en een must voor iedereen die bekend is met de psychiatrie.

Dit bijzondere sprookje biedt de mogelijkheid om op een andere manier kennis te maken met het leven van een aantal sprookjesfiguren die zijn opgenomen in een psychiatrische inrichting. De sprookjesfiguren hebben verschillende psychische klachten. Het sprookje concentreert zich op dwerg Nul, hij leeft eenzaam in de grote leegte van een vergeten dimensie van de aarde. Een heks heeft dit lot over hem afgeroepen. Een dag per eeuw mag de dwerg deze dimensie verlaten om te proberen de bezwering van de heks teniet te doen. Na vele mislukte pogingen hiertoe heeft dwerg Nul nog maar weinig hoop over. Eenmaal terug in de bewoonde wereld waagt de dwerg toch nog een poging. Buiten zijn wil om belandt hij in een inrichting. Naast de hulpverleners ontmoet hij hier een tovenaar, een spook, een elfje en een draak. Of het hem deze keer gaat lukken om zichzelf te bevrijden kunt u lezen in dit sprookje.

Luchtig en vlot geschreven fantasy-verhaal waarin normale en afwijkende gedachtenlijnen geloofwaardig worden neergezet. Het is zo vaak balanceren op een smalle grens. Knap geconstrueerd. Met veel spitsvondige taalgrapjes, zoals \'waandachtig luisteren\' en \'weerzienwekkende voorvallen\'. Een liefdevol boek dat je aan het denken zet en dat begrip kweekt voor mensen met een warrige geest. Warm aanbevolen. Ook voor behandelaars. Pluspunten: Heldere boodschap, liever \'fantasy\' dan \'sprookje\', je vraagt je af waar je zelf staat

Interview met Theo over zijn boek Sprookje voor volwassenen Mijn vraag waarom de hoofdpersoon in het begin vooral "dwerg Nul" noemt en later "Theo" beantwoordt Theo als volgt: in 1992-1993 was ik heel zwaar depressief en ik dacht nooit meer iets nuttigs te kunnen doen, waardoor ik dacht dat ik "de Nul" heette. Ik ervoer toen een enorme leegte zoals de dwerg zich verbannen voelt naar de vergeten dimensie in mijn verhaal. "Eigenlijk is dit verhaal een sprookje, maar dan voor volwassenen." In dit boek komen vijf figuren (ego's) voor die zichzelf kwijt zijn. Dat zijn als eerste Nul de dwerg, als tweede Libi de nymofmagische elf, als derde de draak Schubberjack die lijdt aan pyrofobie, als vierde Spiritus met een postmortale depressie en als laatste de tovenaar Wiedes die lijdt aan tovardieve dyskinese. Theo zegt dat er wel raakvlakken zijn in hoe hij dingen en mensen ziet in zijn psychose vergeleken bij hoe hij die ziet in de "werkelijkheid." Toch geeft hij toe dat de biografische elementen verpakt zijn in fantasie. Op mijn vraag wat waar is en wat niet, barst Theo in lachen uit: "dat ga ik niet vertellen; wat waar is en wat niet.....dat laat ik aan de fantasie van de lezer over."