Suzan Hilhorst beschrijft op zo'n meesterlijke wijze het leven en vooral de vergankelijkheid ervan dat ze mij meesleurde en ontroerde. Een prachtig boek waar je in verdwijnt.

Wat een indrukwekkend boek. Personages die als planeten om elkaar heen draaien, allemaal afhankelijk van elkaars baan. De pijn van de personages is constant voelbaar. Hun zoektocht naar een weg uit de baan die ze gaan. Beklemmende levens waar je je niet los van kan maken. Liefde die alle menselijke beperkingen overwint. Hoe de dood toch niet te ontkomen is. Het doorgaan desondanks. Geen personage dat ik niet direct als een onderdeel van mezelf ervaarde. Geen bladzijde die ik niet prachtig vond. Iedere zin een gedicht. Het hele boek wachtte ik op de impact van de verduistering die zou komen. En dat einde met die achteraf onontkomelijke oerknal. Een belevenis.