De vrije verzen van Wang Jiaxinzijn bedrieglijk eenvoudig enkristalhelder, en zoals kristal een heelkleurenspectrum verspreidt wanneerje het draait in het licht, zo heeft depoëzie van Wang Jiaxin een helereikwijdte aan betekenissen. In eeneigen, rustige stijl ontvouwt hij zijnvisie op de verhouding van het individutot de samenleving, de geschiedenis,het lot, de mensheid. In de schaduwvan verleden en heden zoekt hij naarwaarheden, grote en kleine, vanuitde directe ervaring. Al spelen zijngedichten vaak in de winter, ’s nachtsof in het duister, Wang Jiaxin ziet tochaan de andere kant de zon. Of staat hijaltijd in een dageraad, maar één dieniet altijd rooskleurig is?De Chinese dichter WANG JIAXIN(1957) werd, zoals zovelen van zijngeneratie, tijdens de CultureleRevolutie naar het platteland gestuurdvoor ‘heropvoeding’. Twee jaar nade dood van Mao Zedong kon hij, in1978, alsnog Chinees gaan studerenaan de universiteit van Wuhan. In 1985publiceerde hij zijn eerste dichtbundel.Hij schopte het uiteindelijk totredacteur, essayist, criticus, literairvertaler en hoogleraar Chineseletterkunde. Sinds die eerste bundel ishij gestaag blijven publiceren, won hijvele nationale en internationale prijzenen nam deel aan vele poëziefestivalsover de hele wereld. Hij is geroemdom zijn Chinese vertalingen van onderanderen Paul Celan, Marina Tsvetajeva,Federico García Lorca en OsipMandelstam.Deze overzichtsbundel van hetwerk van Wang Jiaxin kwam totstand onder de redactie van SILVIAMARIJNISSEN (1970), vertaalster vanChinese literatuur, onder meer vanromans van Mo Yan en Chang Eileen,van moderne poëzie van Jidi Majia,Yang Mu, Ye Mimi, Hsia Yu, ShangCh’in, Duoduo en Chen Li en vanklassieke landschapspoëzie.