Elk kind vertelt zijn uniek verhaal. Elk Kind van Ouders met Psychiatrische Problemen vertelt zijn uniek verhaal. Men volgt het destructief patroon van het verleden, of stapt er net bewust van af. De grote illusie leeft dat elk kind gelijke kansen krijgt. Dezelfde materiële en affectieve setting. Toch bestaat er niet zoiets als het lot. Keuzes bestaan. Ook voor hen. Keuzes worden gemaakt. Altijd. Elk schrijft zijn verhaal. Vaak even zoekend als de ouderlijke vertelling. Net zoals bij het schrijven van dit boek, vertelt een schrijfstijl veel meer over een persoon, dan over de eventuele aanwezigheid van een nakend schrijftalent. Een verhaal van een manier van kijken die ooit een manier van leven was/is. Beeldcultuur, ontstaan wanneer praatcultuur werd doodgezwegen. Die beeldtaal is niet ‘mooi’. Ze verraadt gruwel en omsluit bergen stil verdriet. Dauwdruppels. Sommigen gedroogd, anderen nooit of niet. Misschien kunnen we slechts door een piepklein venstertje kijken, naar de aftastende woordenschat? Naar passievolle tranen, naar kinderrijke kracht.