(Vervolg van 'Tot de rand van de afgrond" en "Een toegestokenWanneer Marja van Velsen hoort dat Eddie Luiten vanuit de opvangboerderijnaar huis mag, zoekt ze een mogelijkheid om hem teontlopen.Enkele jaren eerder heeft hij haar gevraagd of zij vriendschap methem wilde.Haar antwoord was een teleurstelling voor hem, want hij zocht inzijn wankele situatie naar steun en liefde. Dat kon zij hem niet geven.Voor Eddie werd het leven opnieuw zinloos. Hij kwam weer in aanrakingmet de vriend die hem ook de vorige keer tot het gebruik vandrugs had verleid. Hij raakte voor de tweede keer verslaafd.Marja kreeg daardoor een schuldgevoel, waarmee ze jaren rondliep.Ze hield zich steeds voor dat hij niet nogmaals verslaafd zouzijn geraakt, als zij hem niet had afgewezen.Dat Eddie haar vergeten was, merkte ze steeds uit de brieven diehij naar haar ouders stuurde en door de gesprekken met zijn zus.In dit deel neemt Marja een geforceerde beslissing en denkt tevergeefshem daardoor te kunnen ontlopen en vergeten.Nog wonderlijker is de weg van Eddie. Hij wordt ermee geconfronteerddat de terugkeer in de maatschappij voor ex-verslaafdenmoeilijk en vaak onmogelijk is. De geromantiseerde ontwikkelingdie de auteur voor dit verhaal heeft gekozen, maakt dat des te meerduidelijk. Want voor Eddie Luiten wordt een ideale weg gebaand,wat zelden het geval is.Tot het laatste hoofdstuk blijft de vraag, hoe het tussen Ed en Marjazal gaan. De ontknoping is verrassend.