Twee jaar en zeven maanden zat CorineFonteijn samen met haar moeder ondergedoken om te ontkomen aan denazi's. Wat niemand wist, was dat zeeen dagboek had bijgehouden. In 2013werd dat ontdekt in haar nalatenschap.De dichtbeschreven schriftjes en lossevellen geven een indringend verslagvan het dagelijkse leven op de kleine,tochtige vliering waar ze leven, devoortdurende spanningen met het gezindat hun onderdak biedt, haar liefdevoor dieren en haar zucht naar vrijheid.15 juli 1943: 'Een diep gevoel vanverlangen om in het vrije land te lopenonder de bomen, steeg in me op. O, alshet nog eens waar wordt. Ik zou mehaasten om niets verloren te laten gaanvan die zalige vrijheid. Ik zal oneindiglang willen leven, om van de natuur tekunnen genieten.'Corine Fonteijn werd 99 jaar."Een schitterend monument op schrift dat Corine Fonteijn dik verdiend heeft."Rudy Polak, Ronald Vles, voormalig bewindvoerders van Corine Fonteijn"...neemt een bijzondere plaats in tussen andere dagboeken in onderduikgeschreven... Met scherp oog en onverbloemd de complexe relatie tussenonderduiker en onderduikgever blootgelegd... een belangrijke aanwinst in deliteratuur over de Holocaust."Annemiek Gringold, curator Joods Historisch Museum