In deze tweetalige Engels/Nederlandse uitgave wordt de lezer geconfronteerd met een verwarrende, tegendraadse poëtica. Smith's weloverwogen slordigheid wordt extra in de verf gezet door de begeleidende naïeve tekeningen, die impliciet een kritiek vormen op maatschappelijke toestanden en vaak een ‘fout’ commentaar leveren bij een ‘foute tekst’. Haar gedichten bevatten echo’s van psalmen en liederen, sprookjes, oude mythen en legenden, Stevie laat vrouwen en mannen, kinderen en engelen, god en de duivel aan het woord. Ze bestrijkt alle registers: humor en scherts wisselen af met ernst en sarcasme. De doodsgedachte is alom-tegenwoordig. Het spaarzame gebruik van leestekens is een middel om oude, gebruikte woorden nieuw leven in te blazen. Ze manipuleert rijm en metrum, speelt met binnenrijm, assonantie en alliteratie. Het wemelt in haar teksten van citaten en halve citaten, ze doorspekt haar poëzie met bijbelse woorden, slang, archaïsmen. De ogenschijnlijke eenvoud is het resultaat van een hardnekkig polijsten.Al vanaf haar prille jeugd voelde ze zich een buitenbeentje en speelde ze met de gedachte aan zelfmoord. Ze genoot een anglicaanse opvoeding, maar vrij vlug ging haar geloof aan het wankelen en evolueerde ze naar een agnostische levenshouding. Tijdens haar optredens slaagde ze erin het publiek aan het lachen te brengen. Haar kinderlijke uiterlijk en dictie contrasteerden fel met haar ludieke humor en de kracht van haar voordracht. Stevie Smith streefde bewust naar een naakte taal zonder ornamenten. De mengeling van scherts en zelfrelativering, pathos en absurde humor oefent een onweerstaanbare charme uit op de lezer en geeft haar poëzie een tijdloze, universele klank.