Vijftig jaar geleden was huisartsgeneeskunde niet zo vanzelfsprekend als nu: de huisarts was na zijn afstuderen vooral basisarts en ontwikkelde al doende in de praktijk zijn specifieke huisartsgeneeskundige vaardigheden. Een leerstoel huisartsgeneeskunde kwam er pas later.

In Een halve eeuw huisartsgeneeskunde kijkt de eerste Nederlandse hoogleraar huisartsgeneeskunde Jan van Es terug op de groei van zijn vak - een emancipatie waarbij hij als geen ander betrokken was en die hij mede heeft vormgegeven. Zo lezen wij over de ontwikkeling en professionalisering vanuit het perspectief van één man, zijn beeld, zijn ambities. Uit zijn herinneringen komen de zorg en de compassie voor de patiënt en zijn naasten als het centrale thema naar voren