Een jongetje kan niet stoppen met kijken naar de mooie jonge vrouw die zijn moeder is. Hun leven samen is gevuld met rituelen: ze kleden zich mooi aan om naar een chique theesalon te gaan, wandelen door de botanische tuin, bereiden met z’n tweeën een maaltijd en trekken eropuit voor een kampeervakantie. Maar de moeder, een alleenstaande, sensuele en schijnbaar zelfverzekerde vrouw, sluit zichzelf ook op in een kamertje om daar te huilen, ontvangt mysterieuze telefoontjes en verdwijnt soms urenlang zonder enige uitleg. Tot het verhaal een dramatische wending neemt.
In deze ontroerende roman tekent Julián López in poëtisch en ragfijn proza een wonderschoon portret van een moeder-zoonrelatie en van het Buenos Aires in de jaren zeventig, de gewelddadige periode van de Argentijnse dictatuur.