Een vrouw krijgt te maken met de plotselinge dood van de man met wie ze de gelukkigste jaren van haar leven heeft gedeeld. Om haar bestaan weer op te bouwen schrijft ze een kroniek over die liefde en over die dood: een verhaal dat zowel aangrijpend als berustend is, tragisch als ontroerend, hartstochtelijk zonder te vervallen in valse sentimenten.

Imma Monsó (Lleida, 1959) publiceerde in 1996 haar eerste roman en werd sindsdien meerdere malen bekroond voor haar werk. Zij is een van de meest gelezen Catalaanse schrijfsters van deze tijd.


¿Het eerste waar een werkster van het woord aan denkt als haar nest voor haar ogen in duigen valt, is het met woorden te reconstrueren. Schrijven is altijd een goede manier geweest om erachter te komen hoe het verder moet. Je gaat schrijven en je komt erachter. Je gaat schrijven en het gebeurt. Je begint aan een verhaal en je weet niet waar het zal eindigen, en je schrijft om erachter te komen waar het naartoe zal gaan. Of, om bescheidener te zijn, je schrijft om te ontdekken wat de volgende stap zal zijn. Ik weet wat de volgende stap is: over hem praten, over het leven samen met hem, over het leven zonder hem.¿